يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : بعزت و جلال خودم قسم هر بنده‌اى كه چهار خصلت را ضامن شود و مواظبت نمايد او را ( بدون حساب ) داخل بهشت نمايم ، اول - سخن نگويد مگر در آنچه كه فائده ( دنيائى يا آخرتى ) داشته باشد . دوم - حفظ نمايد قلب خود را از وسوسه ( شيطانى و تكبر و گمان بد در حق ديگران و نقشه‌هاى خطرناك و زيان‌آور براى آنها كشيدن ) سوم - بداند كه من ناظر تمام اعمال و گفتار او هستم پس خود را حفظ نمايد ( از معصيت و گناه ) . چهارم - نور چشمش در گرسنگى باشد ( به روزه گرفتن ) يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : اگر مىچشيدى شيرينى گرسنگى را ( به روزه گرفتن ) و خاموشى را ( از سخنان زشت و بيهوده و باطل ) و خلوت و عزلت از مردم و آن نتيجه‌هائى كه از اينها بدست مىآيد ( هيچ گاه خود را از اينها فارغ نميداشتى ) معروض داشت : خدايا نتيجهء گرسنگى چيست ؟ فرمود : حكمت و دانائى ، و محفوظ ماندن قلب از وساوس باطل ، و تقرب به من ، و نجات از حزن دائم و غم و غصه هميشگى ، و سبكى مئونه ، و زندگى بسيار ساده و بدون تكلف در ميان مردم ، گفتار حق ، باك نداشتن از اينكه زندگى به آسانى و يا به سختى بگذرد . يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : آيا ميدانى چه وقت تقرّب به من پيدا مىكند بنده‌اى ؟ گفت : نميدانم ، فرمود : زمانى كه گرسنه ( روزه ) و يا در سجده باشد . يا أحمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم : تعجب دارم از سه طايفه از بندگانم : بنده‌اى كه داخل نماز مىشود و ميداند بسوى چه كسى دست بلند مىكند و با چه